Bali nazywane przez niektórych rajską wyspą bezsprzecznie ma w sobie coś niezwykłego.
Po wizycie na Sulawesi szukaliśmy nowych wrażeń a nowa wyspa rzeczywiście nam to zapewniła.
Krótki pobyt na południu wyspy w turystycznym Sanurze szybko przegnał nas na północ, gdzie znajdujemy prawdziwe oblicze wyspy.
Co warto zobaczyć na Bali?
Tropikalna wyspa z licznymi wulkanami aż kipi od zieleni. Do tego odrębna kultura i religia sprawia, iż trudno przyznać, że to ta sama Indonezja.
Natura, wulkany, tarasy ryżowe
Ubud – kulturalna stolica Bali znajdująca się w centrum wyspy jest dla nas punktem wypadowym. Przez kilka dni pokonujemy spore kilometry.
Zwiedzamy kolorowe Bali na motorach. Tylko w taki sposób najłatwiej możemy spotkać się mieszkańcami zatrzymując się w wioskach na trasie. Podróżowanie po wyspie nie jest trudne. Główne drogi są dobrze oznaczone a Łukasz czuje się już jak miejscowy. Pędzi, wyprzedza, przeciska się i osiąga czasami zastraszające prędkości. Ale jazda jest bardzo przyjemna, choć po dłuższym czasie tyłeczek bardzo boli a jeżeli się zapomni (jak oczywiście my na Sulawesi) to można nieźle ramiona i twarz spalić.
Czynne wulkany mają wpływ na ziemię, która jest bardzo urodzajna na wyspie. Oglądamy największy z nich wulkan Gunung Agung (ponad 3 tys.m n.p.m.).
Pola ryżowe pokrywają dużą powierzchnię wyspy. Są precyzyjnie nawadniane przez system wykutych w skale tuneli i kanałów. Aby wykorzystać jak największą przestrzeń strome zbocza pokryte są charakterystycznymi tarasami. Widok jest nieziemski. Jak twierdzą sami mieszkańcy są to stopnie do nieba.
Na naszej motorowej trasie widzimy wiele tarasów ryżowych, ale te w Jatiluwih są przepiękne. Tarasy ciągną się na wielu hektarach przez okoliczne wzgórza. Niesamowite jest to że z każdego miejsca wyglądają inaczej i mienią się różnymi kolorami. Możemy również podglądnąć mieszkańców pracujących na poszczególnych poziomach wraz ze swoimi zwierzętami. A praca jest naprawdę ciężka.
Religia – świątynie i uroczystości
Indonezja jest największym na świecie państwem islamskim jednakże Balijczycy są wyznawcami hinduizmu odmiany dharma. Hinduizm na wyspie pojawił się w XV w. gdy jego wyznawcy uciekali z Jawy pod naporem Islamu. Mieszkańcy wierzą w wielu bogów/demonów, którym regularnie składają ofiary, aby uzyskać ich przychylność.
Codziennie podczas pobytu na wyspie byliśmy świadkami przygotowania i składania ofiar. Dedykowana Pani przemierzała swój teren i składała małe ofiary przygotowane z liści, kwiatów i ryżu. Dla Bogów na podwyższeniu a dla demonów na ziemi.
Całe życie mieszkańców podporządkowane jest religii. Każdy dzień zaczyna i kończy się składaniem ofiar a liczba ceremonii podczas roku jest ogromna. Ceremonie inicjacyjne związane z dzieckiem, ślub, pogrzebem angażują całą lokalną społeczność. Dodatkowo każda świątynia obchodzi rocznicę jej powstania „odalan” co przy ilości świątyń na wyspie powoduje, iż każdego dnia bierzemy udział w uroczystości lub podpatrujemy przygotowania.
Balijskie świątynie są niezwykłe i stanowią rezydencje bogów. Świątynie posiadają kilka dziedzińców, na których znajdują się pawilony i miejsca do przygotowania ofiar oraz wystawiania spektakli lalkowych. Małe galeryjki i pagody ku czci poszczególnych bogów pokryte są daszkami z suszonych liści palmowych. Wejście stanowi rozstrzępiona brama. Świątynia jest dla Balijczyków miejscem świętym i dlatego nie pozwalają wejść do środka bez odpowiedniego ubioru. Sarong, szarfa do obwiązania w pasie oraz długi rękaw są obowiązkowe.
Wiele większych i mniejszych świątyń odwiedzamy na trasie m.in. piękna Pura Besakih matka świątyń u podnóża wulkanu Agung, Pura Taman Ayun, Pura Ulun.
Wioski, rękodzieło i sztuka
Ubud jest centrum kulturalnym wyspy. Tutaj znajdziemy najwięcej turystów. Codziennie oglądamy pochody, występy i uroczystości religijne. Mieszkańcy miasta nie ukrywają swojej wiary, wręcz przeciwnie. Bardzo aktywnie uczestniczą w przygotowaniach zawsze odświętnie ubrani w sarong. Dzieci od najmniejszych lat uczestniczą w nauce tańców balijskich: legong, barong, gabor ect., gry na gamelanie oraz teatrze cieni czy lalkowym. Nam również udaje się zobaczyć próby występów oraz fantastyczne przedstawienie tańca dworskiego legong przy akompaniamencie instrumentów perkusyjnych oraz gongów gamelanu. Występujące kobiety i mężczyzna do perfekcji opanowali sztukę ruchu gałek ocznych oraz rąk.
Podczas pobytu wiele razy odwiedzamy wioski. Te położone w niedalekiej odległości od Ubud są prawdziwymi ośrodkami sztuki. Poszczególne z nich specjalizują się wyrobach rzemieślniczych z kamienia, drewna, złota i srebra. Figurki, maski, talarze są eksportowane na cały świat. A ceny są najbardziej korzystne w miejscu gdzie się je tworzy.
Wioski w innych częściach wyspy głównie są zamieszkane przez osoby pracujące przy uprawie ryżu. Wioski tworzą domy umiejscowione przy głównej drodze. Domy wyglądają jak małe świątynie z dziedzińcem otoczonym murem. A wszędzie zielone drzewa palmowe i tropikalna roślinność.
Po prostu raj …
Więcej wpisów o naszej podróży po Indonezji znajdziecie TUTAJ
Podobał Ci się wpis? Dołącz do Nas na Facebooku, gdzie znajdziesz bieżące relacje i zdjęcia. Jesteśmy bardzo ciekawi co myślisz. Będzie nam bardzo miło jeżeli klikniesz „lubię to”, zostawisz komentarz lub prześlesz post w świat.
Zapraszamy Byle-na-chwile 🙂
